جونم براتون بگه که اگه شخصی رو دوست دارین و طرف نمیدونه -یعنی روش کراش دارین- با اطمینان خاطر پاشین برین با خودش یه آدم نزدیکش یا یه واسطه در میون بذارین.

فی الواقع کاری نکنین که جگرسوز بشین... قبول دارم حس خوبیه اون مرموزیت و سوختگی، ولی وجداناٌ نکنین این کار رو. بذارین خیال‌پردازی‌هاتون واقعی بشه، اگه هم نشد سینه رو صاف کنیم، با صدای واضح و گیرا بگیم به درک که نشد! همین... والا... دیگه چرا انقد عرفانیش کنیم؟! حس شاعریتون رو با چیزای دیگه زنده نگه دارین نه با سوزوندن خودتون. البته بازم صلاح مملکت خویش خسروان دانند... ولی نکنین. جان من... نصف شبی چرا داد می‌زنم.