انسانها بر زیر ابروان خود دو آهنربای نسبتا کروی شکل دارند...

این دو چشم با هم قطب همنامند...

چشمان یک انسان با چشمان یک انسان دیگر بعضی اوقات قطب همنام می‌سازد...

در این صورت همدیگر را دفع می‌کنند...

بعضی اوقات غیرهمنامند... در این صورت جذب می‌کنند و در صورت زیادی قدرت نیروی کشش، به هم گره می‌خورند...

اگر با چنین گره خوردنی مواجه شدید توصیه می‌شود که آنقدر به آن دو قطب چشمان نگاه کنید که آن دو قطب چشمان به سمت شما متوجه گردد... حال سوژه را عوض کنید و به اطراف نگاه کنید... انگار نه انگار... و مدام این چرخه را طی کنید...

بعد از چند دقیقه‌ای احساسی مبهم و معمولا شیرین در درون شما به وجود می آید...

این احساس، برآیند نیروی مغناطیسی دو چشم شماست که اکنون در درون شما جای گرفته... این برآیند تنها وقتی به آرامش نسبی می‌رسد که یک نیرو به همان حدود اندازه ولی در جهت مخالف به آن وارد شود... در غیر اینصورت چنان دمار از روزگارتان در می‌آورد که برای صفر کردن آن مجبورید به یک دوره مذاکرات طولانی با درون خودتان بروید...

گفتنی‌ست که مشخصه های این نیرو در انسانهای متفاوت متغیر است و از قوانین مغناطیس پیروی نمی‌کند...