بعضی وقتا آدم کور میشه، اینجاهاست حتی اگه خودشم ندونه، یه کسانی هستن واسش چشم میشن. چشاشونو قرض میدن. اینجور آدما رو اگه بعداً شناختین، اصلا از دست ندین. این آدما هیچوقت تموم بشو نیستن واسه شما. گوش میشن وقتی حرفاتون رو دلتون سنگینی می‌کنه. دست میشن وقتی نیاز دارین یه نفر دستتونو بگیره از چاه در بیاره. این جور آدما، آدم نیستن، فرشته‌اند.

دنیا جای موندن نیست، پس اگه کسی رفت و برنگشت دلگیر نشین، قاعده دنیاست، شما فقط دنبال فرشته‌های اطرافتون باشین.

سلام فرشته من. سلام سید...

پ.ن: هروقت بهت نگاه می‌کنم، دارم این فکر رو می‌کنم که چطور ممکنه یه روزی من همچین آدمی رو دوست داشته بودم. چشام کجا بود؟!

پ.ن: دیگران که هیچی، خودم رو هم قضاوت نمی‌کنم، من چه می‌دونم از خودم؟!

پ.ن: دوستان به من میگن استاد! چون هر وقت یه چیزی میشه صاحب نظر میشم. هستن بینشون که میدونن خود اساتید هم بعضی اوقات به حرفهای خودش هم عمل نمی‌کنه، گیر افتاد میان کمکش.

پ.ن: مادر... قربونت برم. پدر... چاکرتم

پ.ن: خدایا کمکم کن... این روزا خودت میدونی چقد سردرگمم... دوست دارم

پ.ن: نگران نشین:)... از تأثیرات بارونه. منو دیوونه میکنه